می خواهم تا آخر عمر خانه نشین خیال تو باشم
                به یاد رفتنت مثل ابرها بغض کنم
                به نامه های ننوشته ات پاسخ بدهم
                و از پشت پنجره به آرزوهایت سلام کنم

                می خواهم تا انتهای این جاده
                همچنان بی قرار تو باشم
                و تمام لحظه ها رابه عشق دیدن تو طی کنم
                می خواهم با تو از حادثه ها عبور کنم   

دوستم داشتی ، دوستت داشتم

همیشه خندیدی ، همیشه گریه کردم

همیشه حرف زدی،همیشه سکوت کردم

منو از یاد بردی ، به یادت بودم

همیشه تو گفتی ، همیشه من شنیدم

خواستی منو بشکنی ، خیلی راحت شکستم

به راحتی فراموشم کردی ، به سختی فراموشت میکنم

خواستی دیگه نباشم ، منم خواستم هرگز نباشی

بازی دیگه تموم شد

حالا با هم بی حساب شدیم

من تمام سرزمينهاي دور را

در جستجوي عشق زير پا گذاشته ام

من در پس کوچه هاي عاشقي

دلم را ، رد تک تک خانه ها يش جا گذاشته ام

من در تاريکي شبهاي تنهايي

از همه اين کوچه ها گذشته ام

من چه غزلهاي عاشقانه براي عشق سروده ام

من آتش عشق را ، در دل همه عشاق افروخته ام

من خوشه عشق را به گيسوي دختران زيبا آويخته ام

من جرعه جرعه شراب عشق را ، با تو نوشيده ام

من چه شبها به ياد عشق تو تا به سحر گريسته ام

من در زندان تنهايي بدون عشق افسرده ام

              هر چند بهار است ولی بی دل و دلبر ثمری نیست.

 فردا که روم من به سراغش به کجا سر بگذارم

              افسوس که از آن آغوش گرم وسر زلفش خبری نیست .

چند است هوای رخ دلبر به دل افتاد خدایا

               اما چه رخی کز غم دوریش برایم بصری نیست .

به هوای رخ دلدار دلم را پر شادی کنمو راه پر از گل

                اما چه کنم کاین صنمم را ز گناه و زدیارم گذری نیست.

 گفتم بروی می شکنم می گریم می روم از هوش

                او را زشکستن زگسستن ز بریدن حذری نیست .

دارم به سرم تا غزلی از لب لعلش بسرایم

              صد حیف و صد افسوس که از قافیه سازم خبری نیست.!!!

                                        شام غریب با صدای مخمد غریب          

             یك نفر از كوچه ی ما عشق را دزدیده است

                  این خبر دركوچه های شهر ما پیچیده است

خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظ طلوع من غروب من
خداحافظ تو ای محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاک شبنم بود
غروب ظلمت تاریکی وغم بود

سلام تو شروع آشناییها
نوید مهربانی ها زمان همزبانیها

دریغ از قطره های اشک سوزانم که از بیداد تو بر رخ چکیده
خزان زندگی آمد دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

خداحافظ
خداحافظ
خداحافظ

                        تقدیر:
در غربت این خلوت سرا مرگ خاموش من و ندیدی
از تکرار پی در پی واسه موندنها رفتن من رو نشنیدی

دیگه نداره چشمکی نگاهم واسه شنفتن قصه بی نشون
دارم پروانه میشم از وقتی که گم شدم با چشای گریون

میدونم هنوز فکر میکنی که دل بستنت تقصیر من بود
مگه من چه گناهی کردم که مردن بی تو تقدیر من بود

من رفتن رو نخاستم اگه قبولم داری دلیلش و میدونی
به بی تو بودن فک نکردم چون یه پریشونم تو میدونی

آخره قصه قلب دلتنگم میمیره اگه باور نداری بیا ببین
به مزار تن سوخته از جدایی عشقم یه لحظه تنها بشین

از موقع زنده بودنم با تو حرفها داشتم اما فرصت نشد
تقدیر من سفر شد که رفتم اما واسه گفتنیها وقت نشد

تو همونی که دلم همیشه دنبالت گشت اما باز نرسید
آخرین برگ دفتر زندگیم رو سرگذشت مرگی تنها کشید

کسی ندونست بدون تو قلبم چطور در مسیر انتظار بود
قاب یادگاریهای با تو بودن همیشه خود تنها یادگار بود

آخرین حرفام و برات مینویسم که بعد مرگ من بخونی
اگه دوست نداری نخون آخه چشات ممکنه بشه بارونی

من فقط ازت میخام که گل سرخی بزاری رو مزار من
بدونی که من عاشق مردم اما باز تموم نشد انتظار من

یه سنگ سیاه مث روزگار سیاهم به رو قبر خالیم بگذار
مث کسی رو نداشتن تویه دنیا نوشته هام رو تو بردار

بعد از رفتنم برا داشتن یادگاری بنویس که تنها رفت
در کوچه های خاموشش شب فریاد بود اما بیصدا رفت

تویه دفتر دل خودت بنویس غریبه پنهون دیگه نیست
همونکه برا دیدن بی کسیها مهمون بوده رفته و نیست

ببخش هدیه ای برای تو ندارم که بزارم واسه یادگاری
نه این لحظه آخر بلکه همیشه تویه قلب من موندگاری
از احد تنها......